Rymowanki to powszechnie znane wierszyki. Uczymy się ich na pamięć, gdy jesteśmy mali, i nigdy już nie zapominamy. Później z kolei przekazujemy je własnym dzieciom. Większość takich wierszyków nie została spisana - po prostu przekazywano j e z pokolenia na po-i kolenie. Trudno jest ustalić początki tej szczególnej poezji. W krajach takich jak Anglia, których społeczeństwa przez całe stulecia zaznawały spokojnego i dostatniego bytowania, a nurt tradycji nie był ostro zakłócany, próbowano - z pewnym powodzeniem - datować niektóre z dziecięcych wierszyków, sięgając czasem nawet XIII w., ale w większości wypadków XVII stulecia. Polskie wierszyki dla dzieci, mówione niegdyś przez mamy, babcie i nianie, powoli zanikają. Ten drobny, lecz nie pozbawiony wartości składnik więzi rodzinnej został już w pewnym stopniu zepchnięty w niepamięć. Nadal są w obiegu najprostsze wierszyki, przeznaczone dla zupełnie małych dzieci, takie jak: Kosi, kosi łapci, pojedziem do babci..., służące nauce gestów i mowy. W innym tradycyjnym tego rodzaju tekście następuje nawiązywanie znajomości z nieśmiertelną sroczką, która "jagiełki warzyła", co dodatkowo pokazuje się we wnętrzu dłoni niemowlęcia i na jego paluszkach.